ആ പഴയ ചൂരൽ കഷായവും…
അതിനുള്ളിലെ സ്നേഹക്കടലും!

നമ്മുടെ മൊറയൂർ സ്കൂളിലെ ആ പഴയ സ്റ്റാഫ് റൂമിന് മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോൾ ഇന്നും പലരുടെയും നെഞ്ചിടിപ്പ് ഒന്ന് കൂടാറുണ്ടാകും. ഹോംവർക്ക് ചെയ്യാത്തതിനോ, ക്ലാസ്സിലെ ചെറിയ കുരുത്തക്കേടുകൾക്കോ അന്ന് കിട്ടിയിരുന്ന ആ ശിക്ഷകൾ ഇന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ മുഖത്ത് വരുന്നത് ഒരു ചെറുചിരിയാണ്. പക്ഷേ, ആ ചിരിക്കപ്പുറം വലിയൊരു സത്യമുണ്ട്; നമ്മളെ വാർത്തെടുത്തത് ആ ചൂരൽ വടികളായിരുന്നു.

📝 അന്ന് ചൂരൽ മിണ്ടിയിരുന്നു… പക്ഷേ!

ക്ലാസ്സിൽ നമ്മൾ അമിതമായി ശബ്ദമുണ്ടാക്കുമ്പോഴോ കുസൃതികൾ അതിരുവിടുമ്പോഴോ ടീച്ചർമാർ എടുത്തിരുന്ന ആ ചൂരലിന് അന്ന് ഒരു പ്രത്യേക അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ നല്ല ഒന്നാന്തരം ‘ചൂരൽ പ്രയോഗങ്ങൾ’ തന്നെ കിട്ടിയിരുന്നു. കൈവെള്ളയിൽ വീഴുന്ന ആ ഓരോ അടിക്കു പിന്നിലും നമ്മളെ നേർവഴിക്ക് നടത്തണം എന്ന ടീച്ചർമാരുടെ വലിയ വാത്സല്യമായിരുന്നു എന്ന് ഇന്ന് നമ്മൾ തിരിച്ചറിയുന്നു.

അന്ന് അടിക്കുമ്പോൾ നമ്മളോട് കാർക്കശ്യം കാണിച്ച അതേ അധ്യാപകർ തന്നെയായിരുന്നു നമ്മുടെ ഓരോ വിജയങ്ങളിലും നമ്മളേക്കാൾ കൂടുതൽ സന്തോഷിച്ചിരുന്നത്. ആ ചൂരൽ പ്രയോഗങ്ങൾ വെറുമൊരു ശിക്ഷയല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് നമ്മളോടുള്ള കരുതലിന്റെ മറ്റൊരു രൂപമായിരുന്നു.

🏠 “ടീച്ചർ അടിച്ചത് കുറഞ്ഞുപോയി!”

അന്നത്തെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത വീട്ടുകാരുടെ നിലപാടാണ്. സ്കൂളിൽ നിന്ന് തല്ല് കിട്ടി എന്ന് പരാതിയുമായി വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ, “ടീച്ചർ അടിച്ചത് കുറഞ്ഞുപോയി, രണ്ടെണ്ണം കൂടി കൊടുക്കണമായിരുന്നു” എന്നായിരുന്നു നമ്മുടെ അച്ഛനും അമ്മയും പറഞ്ഞിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇന്ന് കാലം മാറി. അധ്യാപകർക്ക് കുട്ടികളെ ഉപദേശിക്കാൻ പോലും ഭയക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥയാണിന്ന്. ശിക്ഷകളില്ലാത്ത, നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാത്ത ഈ പുതിയ കാലത്ത്, പണ്ടത്തെ ആ പഴയ ഗുരു-ശിഷ്യ ബന്ധത്തിലെ ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹവും കരുണയും എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നും.

ഇന്ന് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം “തിരികെ” റിയൂണിയന് വേണ്ടി നമ്മൾ ഒന്നിക്കുമ്പോൾ, ആ പഴയ ചൂരൽ കഷായം തന്ന അധ്യാപകരെ നമുക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി സ്മരിക്കാം. അവർ അന്ന് കാണിച്ച ആ കാർക്കശ്യത്തിനുള്ളിൽ നമ്മളോടുള്ള അതിരറ്റ വാത്സല്യമായിരുന്നു എന്ന് നമുക്ക് അഭിമാനത്തോടെ ഓർക്കാം.